re-integratie kiezen logo

Sociale werkplaatsen richten zich meer op re-integratie

31-12-2017

 De Participatiewet, die in 2015 in werking trad, voegde de bijstandswet, de Wajong (uitkering voor jonggehandicapten) en de wet sociale werkvoorziening samen. Het doel van deze samenvoeging was het creeëren van een voorziening voor alle mensen die onderaan de arbeidsmarkt zitten. Sociale werkplaatsen zagen sluiting aankomen, en besloten er werkzaamheden bij te zoeken.

Van sociale werkplaats naar reguliere werkgever

De sociale werkplaatsen waren oorspronkelijk bedoeld om mensen die het op de arbeidsmarkt niet redden een werkplek te kunnen geven. Rond 2008 kwamen er echter steeds meer stemmen op dat deze gesubsidieerde werkplaatsen geen goede oplossing waren. Politici voelden er meer voor om deze mensen bij een reguliere werkgever te plaatsen. Niet alleen zou dit goedkoper zijn voor de overheid, het zou ook nog eens het gevoel van eigenwaarde van deze mensen vergroten. Om reguliere werkgevers te stimuleren om arbeidsbeperkten in dienst te nemen, gaf het Rijk bonussen uit. Deze werkwijze bleek echter veel te duur en leverde ook nog eens te weinig nieuwe arbeidsplaatsen op.

Meer plaats voor arbeidsbeperkten?

In 2013 werd het banenplan geïntroduceerd. Volgens dit plan zou het bedrijfsleven ervoor moeten zorgen dat in 2025 honderdduizend mensen met een arbeidsbeperking aan een reguliere baan waren geholpen. Daarnaast zou de regering nog eens 25000 extra werkplekken creëren. Sociale werkplaatsen zagen de bui al hangen en zochten nieuwe manieren om levensvatbaar te blijven. De afgelopen jaren hebben veel werkplaatsen ruimte gemaakt voor re-integratietrajecten. Andere sociale werkplaatsen richten zich op ouderen, die moeilijk aan de slag komen, of op statushouders. Daarnaast kregen veel sociale werkplaatsen er een functie van uitzendbureau bij, waarbij arbeidsbeperkten ‘uitgeleend’ werden aan reguliere werkgevers.

Banenplan heeft nog niet het gewenste effect

Het banenplan is nu vier jaar in werking, maar al in 2015 gaven ondernemers aan dat het plan niet uitvoerbaar leek. In de praktijk bleken de beperkingen van de arbeidsbeperkten namelijk zo groot te zijn, dat werkgevers geen kansen voor hen zagen op de reguliere arbeidsmarkt. Dit jaar sloegen 265 wethouders alarm. De gemeenten hebben een belangrijke taak bij de ondersteuning van arbeidsbeperkten richting werk, maar hebben onvoldoende budget om deze taak goed uit te voeren. Inmiddels zitten veel arbeidbeperkte mensen thuis. Bij de sociale werkplaats is voor hen geen plaats meer. Daar zitten nu mensen die een re-integratietraject volgen of langdurig werkloos zijn. Maar ook bij reguliere werkgevers is geen plaats, omdat de arbeidsbeperkingen voor te veel problemen of bezwaren zorgen. Het gewenste effect van dit ambitieuze banenplan blijft vooralsnog dus uit.

Blog